peterjansoeters

ademin

Adem in
stilte
in,
adem uit
volle borst
uit.

Als het houden van

Als het houden van
stopt of stilaan wegebt:
vergeet wat je vergeten kan.
Als je me niet meer hebt,
onthoud me dan.

Als ik durf

Als ik durf
dans ik je terug
naar huis.

Als ik mocht kiezen

Als ik mocht kiezen,
zou ik weer bang willen zijn
je te verliezen.

Als je de nacht optilt

Als je de nacht optilt
en er onderdoor kijkt,
zie je niet de toekomst,
maar wat je morgen wilt.

Als je het soms niet meer weet

Als je het soms niet meer weet,
kom dan maar bij mij.
Niet dat ik een antwoord heb,
maar ik maak je even wij.

Barsten in

Barsten in
de koffiepot,
een aanmaning,
de lamp kapot,
mijn angst weer terug,
mijn huid te teer
en ik voel
mijn hart niet meer

Beslis zelf maar

“Beslis zelf maar of je blijft,” zei jij,
en toen wat zachter: “voel je vrij.”

Buiten groeit wat groeien wi

Buiten groeit wat groeien wil.
En binnen, net zo onbevangen,
de hoop en het verlangen.

De deken, het wakker liggen,

De deken, het wakker liggen,
het er-even-uit, een droom
of nachtmerrie, en dan
de streep zonlicht
door het raam.
Het heeft allemaal jouw naam.

De ochtend, de zon

De ochtend, de zon,
de dingen om te doen,
alles wat de dag begon.

Vannacht zie ik je weer
en ik houd je vast,
ook al ben je er niet meer.

Doe het licht aan,

Doe het licht aan,
haal diep adem,
denk goede dingen,
probeer te lachen
en ga staan.
Ik kom er aan.

Doe je schoenen ui

“Doe je schoenen uit,
kom binnen.”
Alsof vertrouwd liep ik
haar huis in en
de liefde stapte
ongedacht en goed en
stil maar zeker mee.

Doe maar wat je hart

“Doe maar
wat je hart
je ingeeft,
je bent immers
ook maar een mens.”
Huilend van
hervonden hoop
stak Henri
de hele bouwmarkt
in de hens.

Elke dag maakt

Elke dag maakt ons meer wij,
doordat jij jezelf blijft en ik mij.

Er hoeft niks en

Er hoeft niks en
het weer is bagger.
Nooit was het
zondagmiddagger.

Er komt een dag

Er komt
een dag
dan vind
ik al
mijn ooit
verloren
dagen terug.

Er ligt stof en het ruikt

Er ligt stof en het ruikt
naar te lang geen open raam.
Ik maak licht en wil je roepen,
maar ik kom niet op je naam.

Er zit regen in de luch

“Er zit regen in de lucht”, zei ze.
De was hing nog buiten.
Ik keek haar aan,
kuste en lachte.

Half tien ’s ochtends

Half tien ’s ochtends
op een doodnormale dag.
Maar,
de bloemenmeisjes stonken
en de kapper was al dronken.

het begin is het einde

het begin is het einde
en de plus is het minnen
dus stoppen we met wachten
en starten met beginnen

Het besef dat niet alles

Het besef dat niet alles
zich begrijpen laat.
Dat het leven doorgaat
en de aarde doordraait,
maar je wereld stilstaat.

Het gras gemaaid

Het gras gemaaid,
een vriend gebeld,
de kat geaaid,
mijn geld geteld,
stofgezogen
en mijn wereld
wat groter gelogen.

Het licht is traag soms,

Het licht is traag soms,
of zwakker dan het zwart.
Pas toen jij mijn naam uitsprak,
wist ik wie ik was.

Het licht mag uit.

Het licht mag uit.
Ik heb mijn werk af,
het huis aan kant,
er zijn geen losse eindjes.
De dag is af en ik ben klaar.

Denk nog niet aan morgen,
wil geen zorgen, help me maar:
het licht mag uit.

Het volgende gedicht

Het volgende gedicht
heet ‘Regen in mei’.
Hoera!
De koeien
lopen versgewassen
in de wei.

hier hoor ik stilte

hier hoor ik stilte
rust die me zegt
hier hoor ik thuis

Hoe zo’n dag kan eindigen,

Hoe zo’n dag kan eindigen,
misschien zoals ik zijn wil.
Zoals de zomeravondwind.
Vlak voor het donker stil.

Hou me vast en zeker me.

Ik begreep niet waarom

Ik begreep niet waarom
ik geen antwoord kreeg.
Je bleef me negeren,
hoe hard ik ook zweeg.

Ik ben gemaakt

Ik ben gemaakt
van leren,
van eerst proberen.
Van tien keer doen
voordat het lukt.
Ik ben gemaakt
van vroeger.

ik blij jij blijft

ik blij
jij blijft

k dacht dat ik je niet missen

Ik dacht dat ik je niet missen kon,
maar dat is niet waar.
Ik kan je zo goed missen,
ik doe niets anders meer.

Ik deed en liet,

Ik deed en liet,
viel en stond,
was en werd,
verloor en vond.
En de aarde
draaide rond.

Ik ging slapen aan het eind

Ik ging slapen aan het eind
van een onvolmaakte dag.
Deed de deur op slot
en liet het licht aan,
dat was toch kapot.

Ik had een wondermooi gesprek

Ik had een wondermooi gesprek
met iemand die niets zei.
Niets, tot het me helder werd.
“Ik,” zei hij “ben jij.”

Ik had mijn jas al aan

Ik had mijn jas al aan
en stond op het punt
om weg te gaan.
Ineens zei jij
“Ook zonder jou
hou ik je hier bij mij.”

Ik had mijn moed verzameld

Ik had mijn moed verzameld
en de hoop
die dat toen werd
was hoog genoeg
om de angst
in de ogen te kijken

Ik heb ergens nog iets,

Ik heb ergens nog iets,
waarvan ik niet meer weet
wat ’t ook weer was.
Maar het was iets,
zo mooi en fijn en voor mij
zo groot en zo voor mij,
dat ik het soms nog zoek.
Ik zoek en denk
aan hoe het was
en waar het
nu zou zijn,
maar vind het niet.
Wie me helpen kan, ben jij.
Want jij vindt het vast,
in mij.

Ik heb van alles

Ik heb van alles
in mijn hoofd.
Moois en lelijks,
fijns en fouts,
waars en bedrieglijks,
warms en kouds.
En ik heb alles
ooit geloofd.

k kan niet slapen

Ik kan niet slapen. Bij het open raam kijk ik naar het donker.
Toch moet de slaap er zijn, want ik zie mezelf staan.
Met niet al te heldere ogen zie ik mijn houding die de kou verraadt.
Ik luister hoe mijn stem zegt: “In de verte rijdt een trein.”
Ik zeg het tegen niemand, misschien praat ik tegen mij.
En in de verte rijdt een trein voorbij.

Ik keek naar de mensen

Ik keek naar de mensen
en raadde naar hun ochtend,
hun huis, naar hoe zij hier
gekomen waren.
Ik keek naar het meisje
met de natte haren.

ik loop graag buiten als he

ik loop graag buiten als het na lang weer regent
niet om te luisteren naar het samenspattende ruisen van duizenden druppels
niet om te kijken naar de vallende strepen die kletterend breken op de straat
niet om te proeven van het ijzerzure water dat van het gezicht op lippen rolt
niet om te voelen hoe het hoofd gekoeld wordt en het vocht de haren jeukt
ik loop graag buiten als het na lang weer regent
om te ruiken hoe het stof van lange dagen nog even opstuift en dan weg is
en hoe de lucht gevuld wordt met de geur van zomeravond onbezorgdheid

Ik weet zeker

Ik weet zeker
dat als jij dood bent
en je leven wordt geroemd,
men een lach, een zomeravond
en een wolk
naar je vernoemt.

Ik zie het maar

Ik zie het maar
als oefening,
als opmaat
naar wat komen zal.

Morgen komt de tuinma

Morgen komt de tuinman,
of anders later deze week.
Alles loopt uit.

Je moet weten da

“Je moet weten dat…”
en toen viel er een stilte
van achtendertig jaar,
“ik”, hervatte hij,
“je nooit vergat.”

Je zag dat

Je zag dat
ik het moeilijk had.
Je hielp me niet,
en juist daardoor.

je zal groeien tot de wolken

je zal groeien tot de wolken
je zal lachen naar de zon
je zal zweven langs de sterren
naast me landen op de grond

Laten we

Laten we
het alleen
laten van
laten
en
het samen
houden van
houden.

Leeg. En stil.

Leeg.
En stil.
Van wat het kan
en wat het wil.
Van wat het wil
en wat het moet.
Leeg en stil.
En goed.

Maak je maar

Maak je maar
geen zorgen,
dat gevoel
van onrust
in je hoofd
is morgen.

mijn hunkering, mijn zwoele zacht

mijn hunkering, mijn zwoele zacht
mijn niemandsland, mijn naakte nacht
mijn tederheid, mijn gul genot
met jou vier ik mijn lusten bot

Nog even dit,

Nog even dit,
voor je weggaat
(en ik hoop dat je
nog even hebt).
Nog even
dit leven.

Op de terugweg in de auto

Op de terugweg in de auto
door leeg en donker land
dacht ik even terug
aan wat je ‘s middags zei:
De tijd brengt voor iedereen
iemand om van te zijn.
En toch gaat er tot dat moment
niets vergeefs voorbij.

Pak van m’n har

Pak van m’n hart.
Zoveel je wil.

Pas toen ik verdwaalde

Pas toen ik verdwaalde
zag ik hoe klein
en mooi
mijn wereld was.

Raak aan een herinnering.

Raak aan een herinnering.
Strand in je manier van doen.
Kijk over je schouder.
Verlang dan kort naar toen.

“Riep je mij?” vroeg jij.

“Riep je mij?” vroeg jij.
Ik zag je toen pas voor het eerst
en toch had je gelijk.

Soms is er iets

Soms is er iets
waardoor ik denk
dat jij er bent
als ik thuiskom.

Je hangt nog
aan zoveel dingen
om me heen.

Soms wandel ik

Soms wandel ik
met mijn vader.
Hij met zijn handen
gevouwen op zijn rug,
ik niet, want nog
niet oud genoeg.
“Ruimte geven,” zei hij ooit,
“is eigenlijk niet anders
dan ruimte nemen.”

Te lang gedacht dat alleen

Te lang gedacht dat alleen
meer dan voldoende was en
iedereen en iemand overbodig.
Ik heb je nodig nodig.

Terwijl ik doorliep

Terwijl ik doorliep
bleef een gedachte haken
aan de hoek die ik omging.
Die hangt daar nu,
vertellend over het moment
dat ik je daar tegen het lijf
gelopen ben.

veel licht gaf de maan niet

veel licht gaf de maan niet
en dat was ook niet nodig
je voelt soms beter dan je ziet
je huid maakt ogen overbodig

[jij mijn lippen met je handen
ik de jouwe met mijn mond
jij mijn oorlel met je tanden
ik jouw rug op zachte grond]

Waar ik angst zei moet hoop,

Waar ik angst zei moet hoop,
en waar ik nee zei ja.
Stop de tijd.
Geen jokers.

We keken door de bloemen op het raam

We keken door de bloemen op het raam
naar hoe het sneeuwde.
Het winterde al weken,
de wereld bood steeds minder grip.
Je zei: “Het geeft niet als ik val.”
Je rook de lente in de verte al.

We spraken af dat we het zouden

We spraken af dat we het zouden laten weten
als een van ons de ander was vergeten.

Ze zucht zacht, in een vlaag vl

Ze zucht zacht, in een vlaag vlucht ze
nukkig naakt bij me vandaan.
Ik trek haar terug, traag lach ik,
klaar de lucht, zodat we liggend
weer op gelijke hoogte staan.

Zo graag

Zo graag
alleen
met zoveel
mensen
om me heen.

Zullen we nog even wandelen

Zullen we nog even wandelen?
Het is weer droog, en niet koud.
De lantarenpalen geven de straat
nu die glinstering waar je zo van houdt.

Zwijg maar,

“Zwijg maar,
je hebt alles wel gezegd.”
We gingen samen liggen,
gingen samen weg.